با وجود تصویب آیین‌نامه مالکیت فکری دانشگاه در سال‌های گذشته، این ظرفیت ارزشمند هنوز به ‌طور کامل در فرآیندهای پژوهشی و فناورانه مورد استفاده قرار نمی‌گیرد.

تجربه دانشگاه‌های پیشرو جهان نشان می‌دهد که آموزش پژوهشگران، استقرار دفاتر انتقال فناوری و تعیین سازوکار شفاف تقسیم منافع، مهم‌ترین عوامل نهادینه‌سازی فرهنگ مالکیت فکری هستند.

اجرای این آیین‌نامه، ضمن صیانت از حقوق دانشگاه و پژوهشگران، زمینه جذب سرمایه‌گذاری، توسعه همکاری با صنعت و افزایش درآمدهای حاصل از تجاری‌سازی را فراهم می‌کند. در مقابل، بی‌توجهی به آن می‌تواند به از دست رفتن حقوق فناوری‌های ارزشمند و تضعیف اکوسیستم نوآوری دانشگاه منجر شود.